ಪಿ.ವಿ. ನಾರಾಯಣ ನಿಧನ

 ಬಿ.ಎಂ.ಶ್ರೀ. ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನದವರು ಹಳಗನ್ನಡ ರಸಗ್ರಹಣ ತರಗತಿಗಳನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಆಫೀಸಿನ ಒತ್ತಡದಿಂದ ಹೋಗಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಒಂದು ವರ್ಷ ಆ ತರಗತಿಗಳನ್ನು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು, ಅದನ್ನು ಕೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಬಿ.ಎಂ.ಶ್ರೀ. ಪ್ರತಿಷ್ಠಾನಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಆಫೀಸಿನವರು ಕೊಡಲು ಕಷ್ಟ ಎಂದೇನೋ ಹೇಳಹೊರಟರು, ಆಗ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಪಿ.ವಿ. ನಾರಾಯಣ ಅವರು ನನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ, ನನ್ನ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ತಿಳಿದು, "ಕೂಡಲೇ ಇವರಿಗೆ ರೆಕಾರ್ಡಿಂಗ್ ಅನ್ನು ಹಾಕಿ ಕೊಟ್ಟುಬಿಡಿ, ಪಾಪ ಅದಕ್ಕೋಸ್ಕರ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ" ಎಂದುಬಿಟ್ಟರು.

ಅನಂತರ ಅಲ್ಲಿ ಕೂತು ಅವರೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದೆ. ಆ ವರ್ಷದ ತರಗತಿಯ ಸಿಲಬಸ್ ಅನ್ನು ಅವರೇ ರೂಪಿಸಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಪಂಪ, ರಾಘವಾಂಕರ ಕೃತಿಗಳು, ಪಂಚತಂತ್ರ, ಕುಮಾರವ್ಯಾಸ ಭಾರತ ಎಲ್ಲವೂ ಇತ್ತು. ಅವುಗಳೊಂದಿಗೆ ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ಬೇಕಾದ ಆಕರ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳು, ಹಸ್ತಪ್ರತಿಕಾರರು, ಲಿಪಿಕಾರರ ಪರಿಚಯ ಇಂಥ ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಲಲಿತಾಂಬ ಅವರ ಉಪನ್ಯಾಸಗಳೂ ಇದ್ದವು. ಕೇಶಿರಾಜನ ಶಬ್ದಮಣಿದರ್ಪಣದ ಪರಿಚಯವೂ ಇತ್ತು. ದೇವರಕೊಂಡಾ ರೆಡ್ಡಿ ಅವರಿಂದ ಶಾಸನಗಳ ಪರಿಚಯವೂ ಇತ್ತು. ಅಶ್ವತ್ಥನಾರಾಯಣ ಅವರು ಪ್ರಾಕೃತದ ಪರಿಚಯವನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಮುರಳೀಧರ ಅವರು ಕಾವ್ಯಮೀಮಾಂಸೆಯ ಪಾಠವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಹಳಗನ್ನಡದ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಳಿಯಬೇಕಾದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾಗಿ ಕಾವ್ಯಮೀಮಾಂಸೆ, ವ್ಯಾಕರಣ, ಶಾಸನಗಳ ಅಧ್ಯಯನ, ಸಂಸ್ಕೃತ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಕೃತಗಳ ಪರಿಚಯ ಎಲ್ಲವೂ ಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅವರ ನಿಲುವಾಗಿತ್ತು(ಸಂಸ್ಕೃತ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಕೃತಗಳ ಪರಿಚಯ ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಎಂದು ಹೇಳಹೊರಟರೆ ಅದೊಂದು ಬೇರೆಯೇ ಲೇಖನವಾಗುತ್ತದೆ). ಇದು ನನಗೂ ಇಷ್ಟವಾದ ನಿಲುವು.

"ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಕೃತಿಗಳನ್ನೂ ಜನರಿಗೆ ಸಿಗಲಿ ಎಂದು ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿದ್ದೇನೆ" ಎಂದಿದ್ದರು. 'ಪದಚರಿತೆ' ಎಂಬ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಪದವ್ಯುತ್ಪತ್ತಿಯ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯನ್ನು ಮಾಡಿದ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಅವರ ಬ್ಲಾಗಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ವಚನಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಬಿ.ಎಂ.ಶ್ರೀ, ಎಂವೀ ಸೀತಾರಾಮಯ್ಯ, ರಾಜರತ್ನಂ ಮುಂತಾದವರ ಬಗ್ಗೆ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಮಾತಾಡಿದರು. 'ರಾಜರತ್ನಂ ಅವರ ಕಂಚಿನ ಕಂಠದ ಉಪನ್ಯಾಸಗಳು ಕೆಲವು ರೆಕಾರ್ಡ್ ಆಗಿ ಆಕಾಶವಾಣಿಯ ಆರ್ಕೈವ್ ನಲ್ಲಿ ಇವೆ, ಅವನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ತೆಗೆಸಿ ಯುಟ್ಯೂಬಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕಬೇಕು ಎಂದರು'. ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಯಿತು. ಹಳಗನ್ನಡ, ಲಿಪಿಶಾಸ್ತ್ರಗಳ ಅಧ್ಯಯನದ ಇನ್ನೊಂದು ಕೊಂಡಿಯು ಕಳಚಿ ಹೋಯಿತು. ವಿದ್ವತ್ತೆಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲವೇ ಜನರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರಾಗಿದ್ದ ನಾರಾಯಣ ಅವರಿಗೆ ನಮನಗಳು.

ದೀವಟಿಗೆಗಳು

 ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಹಾಗಾಗುತ್ತದೆ, ಏನು ಮಾಡುವುದಕ್ಕೂ ಉತ್ಸಾಹ ಬರದೇ, "ಏನು ಮಾಡಿದರೆ ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ, ಜೀವನವೆಂದರೆ ಇಷ್ಟೇ" ಎಂಬ ನಿರುತ್ಸಾಹದ ಮಂಕು ಕವಿದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದಾಗ ದೊಡ್ಡವರು ಬಾಳಿ ಬದುಕಿದ ರೀತಿ, ಅವರ ಸಾಧನೆಗಳ ಬಗೆಗೆ ಓದಿದರೆ ಅದು ಒಂದು ಚಿಟಿಕೆ ಪ್ರೇರಣೆಯನ್ನು, ಶಕ್ತಿಮದ್ದಿನಂತೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಉತ್ತೇಜನವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಓದಿಗೆ ಸಿಗಬಹುದಾದದ್ದು ಡಿ.ವಿ.ಜಿ.ಯವರ ಜ್ಞಾಪಕ ಚಿತ್ರಶಾಲೆ ಸರಣಿ, ಟಿ.ವಿ. ವೆಂಕಟಾಚಾಲ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯವರ 'ಉದಾರ ಚರಿತರು ಉದಾತ್ತ ಪ್ರಸಂಗಗಳು' ಇಂತಹ ಹೊತ್ತಗೆಗಳು. ಅದೇ ರೀತಿಯ ಆನಂದವನ್ನು ಎಸ್. ಆರ್. ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರ ‘ದೀವಟಿಗೆಗಳು’ ಎಂಬ ಕೃತಿಯೂ ಕೊಡಬಲ್ಲದು.

ಇದರಲ್ಲಿ ಅವರು ಡಿ.ವಿ.ಜಿ., ವಿ.ಸೀ., ರಾಳ್ಳಪಲ್ಲಿ ಅನಂತಕೃಷ್ಣಶರ್ಮಾ, ಎಸ್. ಶ್ರೀಕಂಠಶಾಸ್ತ್ರೀ ಇಂಥವರ ಉದಾತ್ತಮನೋಹರವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟುವಂತೆ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಇದರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ನೂರು ಪುಟಗಳು ಡಿ.ವಿ.ಜಿ.ಯವರ ಭವ್ಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವಕ್ಕೇ ಮೀಸಲಾಗಿದೆ. ಡಿ.ವಿ.ಜಿ.ಯವರ ಜೊತೆ ಒಡನಾಡಿದವರ ಜೊತೆ ನಾನು ಒಂದೆರಡು ಸಲ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ಅವರೊಂದು ರೀತಿಯ ಭಯ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ, ಡಿ.ವಿ.ಜಿ.ಯವರು ಕಣ್ಣಮುಂದೆ ಇಲ್ಲದಿದದ್ದರೂ ಅವರ ತೇಜೋಮಯವಾದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ನೆನೆದು ಕೈಮುಗಿದಿರುವವರಂತೆ ಪೂಜ್ಯಭಾವದಿಂದ ಮಾತಾಡುವುದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ್ದೇನೆ. ರಾಮಸ್ವಾಮಿಯವರ ಚಿತ್ರಣವು ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಚಿತ್ರಿಸುವುದರ ಬದಲಿಗೆ ಅವರಿಗಿದ್ದ ಆತ್ಮೀಯತೆ, ನಿಡುಗಾಲದ ಒಡನಾಟಗಳ ಬಲದಿಂದ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಸಲುಗೆಗಳನ್ನೂ ಬೆರೆಸಿ ಆಪ್ತವಾಗಿ, ತಮಾಷೆಯಾಗಿ, ವಿವರವಾಗಿ, ರಸಮಯ ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನು ಪೋಣಿಸಿ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಡಿ.ವಿ.ಜಿ.ಯವರ ಮೌಲ್ಯಗಳು, ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಬಗೆಗಿನ ಕಾಳಜಿ, ಸಮಾಜಸೇವೆ, ಹೋರಾಟಗಳು, ಜಗಳಗಳು, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮ, ದೊಡ್ಡ ಮನಸ್ಸು, ವಿನೋದಪ್ರಜ್ಞೆ, ಪರಿಹಾಸ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದು ಸೊಗಯಿಸಿವೆ. ಡಿ.ವಿ.ಜಿ.ಯವರ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಒತ್ತುಕೊಟ್ಟು ಹೇಳುವಾಗ ಅವರಿಗೆ ವಿನೋದ ಎಂದರೆ ಸೀರಿಯಸ್ ಬ್ಯುಸಿನೆಸ್ ಎಂಬರ್ಥದ ಮಾತೂ ಬಂದಿದೆ.

ಇನ್ನು ವಿ.ಸೀತಾರಾಮಯ್ಯನವರ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದದ್ದಂತೂ ತುಂಬ ಸೊಗಸಾಗಿದೆ. ಅವರ ಹೃದಯ ವೈಶಾಲ್ಯ, ಬಹುಮುಖಿ ಪ್ರತಿಭೆ, ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ರಸಿಕತೆ, ಎಡವಟ್ಟುಗಳು, ಪೇಚಿನ ಪ್ರಸಂಗಗಳು, ಅವರ ಬಗೆಗಿನ ಜೋಕುಗಳು, ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿ ಒಂದು ಮದುವೆಯ ಊಟವನ್ನು ಸವಿದಂತಹ ಅನುಭವವನ್ನು ಕೊಡುತ್ತವೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೆ ಎಸ್.ದಿವಾಕರ್ ಅವರು ಬರೆದಿರುವ "ವಿ.ಸೀ. ಮತ್ತು ಲಂಡನ್" ಎಂಬ ಪ್ರಬಂಧವನ್ನೂ ಅಗತ್ಯವಾಗಿ ಓದಬೇಕು(ಇದು ದಿವಾಕರ್ ಅವರ ಒಂದೆರಡು ಪ್ರಬಂಧ ಸಂಕಲನಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದೆ). ದಿವಾಕರ್ ಅವರೂ ವಿ.ಸೀ.ಯವರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸ್ವಾರಸ್ಯಕಾರಿಯಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅದನ್ನವರು ಪ್ರಬಂಧವನ್ನಾಗಿಸದೆ, ವಿ.ಸೀ.ಯವರ ಬದಲಿಗೆ ಕಾಲ್ಪನಿಕ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟು, ಸಣ್ಣಕಥೆಯನ್ನಾಗಿ ಬರೆದಿದ್ದರೆ ಅದು ಬಹಳ ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಕಾಡುವ ಕಥೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತೋ ಏನೋ. ಪ್ರಬಂಧವಾಗಿಯೂ ಅದು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ, ಮತ್ತು ಕಾಡುತ್ತದೆ, ಆ ಮಾತು ಬೇರೆ.

ಒಳ್ಳೆಯ ಓದು ಬೇಕೆಂದು ನೀವು ಹುಡುಕುತ್ತಿದ್ದರೆ ಇವುಗಳನ್ನು ಓದಬಹುದು.

ಪೋಸ್ಟರುಗಳ ಬಣ್ಣಗಳು

 ಚಲಚಿತ್ರಗಳ ಜಗತ್ತನ್ನು ಬಣ್ಣದ ಜಗತ್ತು ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಚಿತ್ರಗಳ ಪೋಸ್ಟರುಗಳದೂ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಬಣ್ಣಗಳ ಜಗತ್ತೇ. ಪೋಸ್ಟರುಗಳ ಬಣ್ಣಗಳೇ ಎಷ್ಟು ಮಾತಾಡುತ್ತವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಗಮನಿಸಿಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಈಗ ನೀವೊಂದು ಪ್ರೇಮಕಥೆಯನ್ನೋ, romantic comedy ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಹೊರಟಿದ್ದೀರಿ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ. ನೀವು ಅದರ ಪೋಸ್ಟರಿಗೆ ಯಾವ ಬಣ್ಣವನ್ನು ಬಳಸುತ್ತೀರಿ? ಈಗ ಕೆಳಗಿನ ಫೋಟೋಗಳನ್ನು ನೋಡಿ. ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲ ಪೋಸ್ಟರುಗಳೂ ನೀಲಿ ಮತ್ತು ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಸಮವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸಿದ ಮಕ್ಕಳ ಹಾಗೆ ನೀಲಿ ಮತ್ತು ಬಿಳಿಗಳಲ್ಲೇ ಅದ್ದಲ್ಪಟ್ಟಿವೆ ಅಲ್ಲವೇ? ಕೆಂಪು, ಹಸುರು, ಕಂದು ಇತ್ಯಾದಿ ಬಣ್ಣಗಳ ಪೋಸ್ಟರುಗಳು ಪ್ರೇಮಕಥೆಗಳಿಗೆ ಇರುವುದು ಕಡಮೆಯೆಂದೇ ಹೇಳಬೇಕು.

ನಿಮಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ವೀರರಸ, ರೋಷಾವೇಶ ಬೇಕೇ? ತಲೆಬಿಸಿಯೇ ಬೇಡ. ಕಿತ್ತಳೆಯ, ಅಲ್ಲಲ್ಲ ಬೆಂಕಿಯ ಬಣ್ಣವೇ ಉಂಟಲ್ಲ? ಕೆಳಗಿನ ಫೋಟೋವನ್ನು ನೋಡಿ ಬೇಕಾದರೆ. ನೀಲಿ ಬಿಳಿ ಬಣ್ಣದ ಪೋಸ್ಟರುಗಳಿರುವ ಹೊಡಿಬಡಿ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಕಷ್ಟ. ವರ್ಣಸಂಯೋಜನೆಗೆ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಭಾವಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ಗಮನಿಸಿಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲವೇ? ಎಲ್ಲರೂ ಹೀಗೆ ಸಿದ್ಧಮಾದರಿಯ ವರ್ಣಸಂಯೋಜನೆಗಳನ್ನೇ ಬಳಸುವುದರಿಂದ ಕ್ಲೀಷೆಗಳೂ ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತವೆ ಅನ್ನಿ.

How to Love in Sanskrit

 "ಅನೂಷಾ ರಾವ್ ಮತ್ತು ಸುಹಾಸ್ ಮಹೇಶ್ ಅವರು “How to Love in Sanskrit“ ಎಂಬ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ" ಎಂದು ರಾಮಪ್ರಸಾದ ಕೆವಿ ಅವರು ಅದರ ವಿಮರ್ಶೆ ಬರೆದದ್ದು ನೋಡಿ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಲೇಖಕನಾಗಿ ಸುಹಾಸ್ ಮಹೇಶ್ ಅವರ ಹೆಸರು ಕಂಡ ಕೂಡಲೇ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ನೋಡದೇ, ನಿಂತ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿಯೇ ಪುಸ್ತಕವನ್ನು ತರಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ; ಅಡುಗೆಯ ಭಟ್ಟರು ರುಚಿ ರುಚಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದು ಗೊತ್ತಿದ್ದ ಮೇಲೆ, "ಸ್ಟಾರ್ಟರ್ ಇದೆಯೇ, ಪಲ್ಯ ಯಾವುದರದ್ದು, ಪಾಯಸಕ್ಕೆ ಉಪ್ಪು ಹಾಕಿದ್ದಾರೋ, ಹೋಳಿಗೆ ಉಂಟೇ" ಎಂದೆಲ್ಲ ಕೇಳಹೋಗಬಾರದು; ಬೆಲ್ಟು ತೆಗೆದು, ಕೈನೀಡಿ ಕೂತು, ಬಾಳೆ ಎಲೆ ಬಿಡಿಸಿಬಿಡಬೇಕು. ಸಂಸ್ಕೃತದಿಂದ, ಪ್ರಾಕೃತದಿಂದ ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಗೆ ಅನುವಾದಿಸಿರುವ ಸುಭಾಷಿತಗಳ, ಶ್ಲೋಕಗಳ, ಪದ್ಯಗಳ ಸಂಕಲನವಿದು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಶೃಂಗಾರ ಪರವಾದ ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ಜೋಡಿಸಿದ ಚತುರ ಸಂಕಲನವಿದು. ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ ಶೃಂಗಾರಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯ, ಜಯಂತ ಕಾಯ್ಕಿಣಿ, ಕೆ ಕಲ್ಯಾಣ್, ಡುಂಡಿರಾಜ್, ಬಿಆರ್ ಲಕ್ಶ್ಮಣರಾವ್, ಯೋಗರಾಜ ಭಟ್ಟರ ಹಾಡುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟವರಿಗೆ ಅಂಥ ಸಾವಿರ ಪದ್ಯಗಳು ಸಂಸ್ಕೃತದಲ್ಲಿ(ಮತ್ತು ಪ್ರಾಕೃತದಲ್ಲಿ) ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳಲ್ಲಿ 218 ಪದ್ಯಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತವೆ.

ಸಂಸ್ಕೃತದ ಸಾಲುಗಳು ಇಂಗ್ಲಿಷಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಮೂಲದ ಸ್ವಾರಸ್ಯ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮಾಯವಾಗುವ ಸಂದರ್ಭಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು, ಅಂಥ ಅನುವಾದಗಳು ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಸಿಗುತ್ತವೆ. ಅನುವಾದಕರು ಇಂಗ್ಲಿಷ್ ಪಂಡಿತರಾದರಂತೂ ಯಾವುದೋ ವಿಕ್ಟೋರಿಯನ್ ಕಾಲದ ಇಂಗ್ಲೀಷನ್ನು ಓದಿದಂತಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಒಂದೊಂದು ಶಬ್ದವನ್ನೂ ಬಿಡದೆ ಅನುವಾದ ಮಾಡಿದರೆ ಓದುವುದೇ ಕಷ್ಟ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. "ಅವರ ವಿಷಯ ನಮಗ್ಯಾಕೆ, ಅವರು ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯರು" ಎಂಬುದನ್ನು "why do we need to discuss his topic, he is a big man" ಎಂದರೆ ಆಗುವಂತೆ ಅಥವಾ "ಆರತಿ ಬೆಳಗಿದರು" ಎನ್ನುವುದನ್ನು they illuminated by rotating a holy lamp ಎಂದೋ They cast light by the turning of a sacred lantern ಎಂದೋ ಹೇಳಿದರೆ ಆಗುವ ಎಡವಟ್ಟಿನಂತೆ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ("ಆರತಿ ಬೆಳಗಿದರು" ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಇಂಗ್ಲಿಷಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅನುವಾದ ಮಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವೂ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಿ). ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅನೂಷಾ ಮತ್ತು ಸುಹಾಸ್ ವಿಜಯಧ್ವಜ ಹಾರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವರದು ಸಲೀಸಾಗಿ ಓಡುವ, ಸರಳವಾದ ಇಂಗ್ಲೀಷು; ನನ್ನಂಥವರು, ನನ್ನ ತಲೆಮಾರಿನವರು ಮಾತಾಡುವ ಇಂಗ್ಲೀಷು.

ಪುಸ್ತಕದ ಬ್ಲರ್ಬಿನಲ್ಲಿ ARUNDHATHI SUBRAMANIAM ಅವರು ಬರೆದಿರುವ 'Witty, surprising and joyous, this book banishes notions of solemnity and turgid scholarship that one might nurse about translations from the Sanskrit. Several translations here wear their learning lightly, as good poems must, reminding us that centuries are separated "by historians, not poets" ಎಂಬ ಸಾಲುಗಳಿಗೆ ನನ್ನದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಮ್ಮತಿಯಿದೆ. A difficult book to write, but since the two editors wear their scholarship lightly, they make it seem easy ಎಂದು BIBEK DEBROY ಹೇಳಿರುವುದೂ ಸತ್ಯವೇ. ಬಹುಶ್ರುತ ಎಂದರೆ ತುಂಬ ಓದಿಕೊಂಡವನು ಎಂದು ಅರ್ಥ. ಈ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕೆ 218 ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕುವುದಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು 10000 ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ಓದಿರುವುದಾಗೆ ಲೇಖಕರು ಬರೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಇಂಥ ಬಹುಶ್ರುತತ್ವವು ಓದುಗರ ತಲೆ ಹಾಳು ಮಾಡದ ಹಾಗೆ ಬರೆಯುವುದು ಕಷ್ಟ, ಪಾಂಡಿತ್ಯವಿದ್ದರೂ wearing the scholarship lightly ಎಂಬಂತೆ ಬರೆಯುವುದು ಇನ್ನೂ ಕಷ್ಟ. ಇದನ್ನು ಲೇಖಕರು ಸಲೀಸಾಗಿ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪಕ್ವವಾದ ಪಾಂಡಿತ್ಯ, ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿರುಚಿ, ಕಚಗುಳಿಯಿಡುವ ಹಾಸ್ಯಪ್ರಜ್ಞೆ, ಬಿ ಎಂಶ್ರೀ ಮಾದರಿಯ, ಮೂಲವನ್ನು ಸೂಕ್ತವಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊಂಡ ಅನುವಾದ ಇಲ್ಲಿನ ಹೈಲೈಟ್. ಹೀಗಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಗೂ ನೂರಕ್ಕೆ ತೊಂಬತ್ತೈದು, ಅನುವಾದಕ್ಕೂ ನೂರಕ್ಕೆ ತೊಂಬತ್ತೈದು ಅಂಕಗಳನ್ನು ಆರಾಮವಾಗಿ ಕೊಡಬಹುದು.

ಕೊನೆಸಿಡಿ: ಸಂಸ್ಕೃತ ಮತ್ತು ಹಳಗನ್ನಡದ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕಾರಿ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವ ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು ನಾನೂ ಬರೆಯಲಿದ್ದೇನೆ, ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಕಾದು ನೋಡಿ!

ಚೌಚೌ ಚೌಕಿ

 'ಚೌಚೌ ಚೌಕಿ' ಇದೊಂದು ವಿಶಿಷ್ಟವಾದ ಪುಸ್ತಕ, ಸುಧಾ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದಾನೊಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜನಪ್ರಿಯವಾಗಿದ್ದ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರಗಳ ಅಂಕಣವೊಂದರ ಪುಸ್ತಕರೂಪ. ಟಿ.ಆರ್. ಅನಂತರಾಮು ಮತ್ತು ಶರಣಬಸವೇಶ್ವರ ಅಂಗಡಿಯವರು ಇದರ ರೂವಾರಿಗಳು. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ತರಂಗದಲ್ಲಿ "ಬಾಲವನದಲ್ಲಿ ಕಾರಂತಜ್ಜ" ಎಂಬೊಂದು ಅಂಕಣವೂ ಇತ್ತೆಂದು ನೆನಪು. "ಅದ್ಯಾಕೆ ಹಾಗಜ್ಜಾ, ಇದ್ಯಾಕೆ ಹೀಗಜ್ಜಾ" ಎಂದೆಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತರು ಸರಳವಾದ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿಯೂ ಇಂಥವು ಬಂದಿದ್ದವು(What Einstein Didn't Know: Scientific Answers to Everyday Questions ಎಂಬ ಪುಸ್ತಕವು ಪಕ್ಕನೆ ನೆನಪಾಯಿತು). ಮಕ್ಕಳಂತೂ ಒಂಥರಾ ನಡೆದಾಡುವ, ನಡೆಯುತ್ತಾ ಆಡುವ, ಆಡುತ್ತಾ ನಡೆಯುವ ಮಾತಾಡುವ ಪ್ರಶ್ನೆಪತ್ರಿಕೆಗಳೇ ತಾನೇ ? "ಸೂರ್ಯನ ಬೆಂಕಿ ಯಾಕಿನ್ನೂ ಆರಿಲ್ಲ?", "ಗುರು ಗುರು ಅನ್ನುವ ಕಾರು ದೂಡಿದರೆ ಯಾಕೆ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಆಗುತ್ತದೆ?", "ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಟ್ರಾಫಿಕ್ ಯಾಕೆ ಜಾಮ್ ಆಗುತ್ತದೆ?", "ಈ ಸಲ ಬೇಸಗೆಯಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟೊಂದು ಸೆಖೆಯಾದದ್ದು ಯಾಕೆ?" ಇಂಥ ಎಷ್ಟೋ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ದೊಡ್ಡವರ ತಲೆಗೂ ಬಂದಿರುತ್ತವೆ, ಆದರೆ ದೊಡ್ಡವರು ಸಣ್ಣ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಕೇಳಿ ಸಣ್ಣವರಾಗಿ ತಮ್ಮ ಅಜ್ಞಾನದ ಪ್ರದರ್ಶನ(!) ಮಾಡುವುದು ಬೇಡ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾಗಿರುತ್ತಾರೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೋತ್ತರದ ಪರಿಕಲ್ಪನೆಗೆ ಒಂದು ತಮಾಷೆಯ ಟ್ವಿಸ್ಟ್ ಕೊಟ್ಟಾಗ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೇ 'ಚೌಚೌ ಚೌಕಿ' ಎಂಬ ಅಂಕಣ. ದೊಡ್ಡವರಿಗೂ ಮಕ್ಕಳಾಟ ಆಡುವುದಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟದ್ದು ಈ ಅಂಕಣದ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ. "ಆಕಾಶವು ಯಾಕೆ ನೀಲಿಯಾಗಿದೆ" ಎಂಬುದರಿಂದ "ಮನುಷ್ಯರು ಯಾಕೆ ಗೊರಕೆ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾರೆ" ಎಂಬಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಎಷ್ಟೂ ಇವೆ. ಇಂಥ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಬೀchi ಯವರ ಉತ್ತರಭೂಪದಲ್ಲೋ, ರವಿ ಬೆಳಗೆರೆಯವರ 'ಕೇಳಿ' ಅಂಕಣದಲ್ಲೋ ಸಿಗಬಹುದಾದ ಉತ್ತರಗಳನ್ನೂ ಊಹಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಗಂಭೀರವಾದ ಉತ್ತರದ ಜೊತೆಗೆ ಇಂಥ ತರಲೆಯ,ತುಂಟತನದ ಉತ್ತರಗಳನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟರೆ ಹೇಗಾದೀತು ಎಂಬುದೇ ಇಲ್ಲಿನ blending science with a dash of humor to make learning fun ಎಂಬಂಥ ಸೊಗಸಾದ ಕಲ್ಪನೆ.

ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಕೇಳುವುದು, ಅದಕ್ಕೊಂದು ಗಂಭೀರವೋ ವಿಜ್ಞಾನದ ವಿವರಗಳೋ ಇರುವ ಉತ್ತರವನ್ನು ಕೊಡುವುದು, ಅದರ ಬೆನ್ನಿಗೇ ಅದೇ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ತರಹೇವಾರಿಯಾದ ತಲೆಹರಟೆಯ ಉತ್ತರಗಳನ್ನು ಓದುಗರಿಂದ ಬರೆಸುವುದು, ಇದು ಈ ಅಂಕಣದ ಕ್ರಮವಾಗಿತ್ತು. ಗಂಭೀರವಾದ ಉತ್ತರವನ್ನು ಆದಷ್ಟೂ ಸರಳವಾದ ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಕೊಡುವುದು, ತಮಾಷೆಯ ಉತ್ತರದಲ್ಲಿ ವಿಡಂಬನೆ, ವಿಚಿತ್ರ ಕಲ್ಪನೆಗಳು, ತರಲೆ, pun ಮಾಡುವುದು ಇಂಥದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಮುಕ್ತವಾದ ಅವಕಾಶ -- ಇಂಥ ಸ್ವರೂಪವು ಅಂಕಣದ ಜನಪ್ರಿಯತೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಇದನ್ನು ನಡೆಸಿಕೊಟ್ಟವರು ಟಿ.ಆರ್. ಅನಂತರಾಮು ಮತ್ತು ಶರಣಬಸವೇಶ್ವರ ಅಂಗಡಿಯವರು. ಆಗ ಸುಧಾ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ನಾಗೇಶ ಹೆಗಡೆ ಮತ್ತು ಜಿ. ಎನ್. ರಂಗನಾಥರಾವ್ ಅವರು ಇದಕ್ಕೆ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹವಿತ್ತವರು.

ಈ ಅಂಕಣವು 'ಚೌಚೌ ಚೌಕಿ' ಮತ್ತು 'ನಗ್ ನಗ್ತಾ ವಿಜ್ಞಾನ' ಎಂಬ ಎರಡು ಪುಸ್ತಕಗಳಾಗಿ ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ಓದಿ ನೋಡಿ.

Impossible crime thrillers

 ಪತ್ತೆದಾರಿ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಅಭಿಮಾನಿಯಾದ ನಾನು ಅಂಥ ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಹುಡುಕಿ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಪ್ರಕಾರದಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಹೊಸತು ಸಿಕ್ಕೀತೋ ಎಂದು ಕಾತರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬಹುಶಃ ನಾನು ಹೈಸ್ಕೂಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಕಾಲದಲ್ಲಿರಬೇಕು, ತರಂಗದಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಇಂಗ್ಲೀಷಿನ ಪತ್ತೆದಾರಿ ಕಥೆಗಳ ಅನುವಾದಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದ್ದರು. ಎಸ್.ದಿವಾಕರ್ ಅದರ ಸಂಪಾದಕರಾಗಿದ್ದಿರಬೇಕು. ಆ ಸಂಚಿಕೆಯಲ್ಲಿ Arthur Conan Doyle, Agatha Christie ಇಂಥ ಪರಿಚಿತ ಹೆಸರುಗಳು ಮಾತ್ರವಲ್ಲದೆ Dorothy L Sayers, GK Chesterton, PD James, Margary Allingham ಮುಂತಾದವರ ಹೆಸರುಗಳೂ ಬಂದಿದ್ದವು ಅಂತ ಅಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ನೆನಪು. ಅದು ಒಂದಷ್ಟು ಹೊಸ ಲೇಖಕರನ್ನು ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಸಿದ ಸಂಚಿಕೆ. ಸುಮಾರಾಗಿ ಅದೇ ಸಮಯಕ್ಕೆ ವಾಸುದೇವ ರಾವ್ ಎಂಬವರು ಮಾಡಿದ ಷೆರ್ಲಾಕ್ ಹೋಮ್ಸನ ಕಥೆಗಳ ಅನುವಾದಾಗಳೂ ಸಿಕ್ಕಿ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದವು.

ಅನಂತರ ದಶಕವೊಂದು ಕಳೆದ ಮೇಲೆ Ellery Queen, John Dickson Carr ಮೊದಲಾದವರನ್ನು ನಾನೇ ಹುಡುಕಿ ಓದಿಕೊಂಡೆ. ಈ John Dickson Carrನಿಗೆ ಪ್ರಿಯವಾದ ಪ್ರಕಾರದ ಬಗ್ಗೆಯೇ ನಾನೀಗ ಹೇಳಹೊರಟದ್ದು. ಅದು "locked-room mystery" ಅಥವಾ "impossible crime" ಎಂಬೊಂದು ಪ್ರಕಾರ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಡಿಟೆಕ್ಟಿವ್ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಗರೇಟಿನ ಹೊಗೆಯನ್ನು ಭುಸು ಭುಸನೆ ಹೊರಬಿಡುವ, ಮುಂಗೋಪಿ ಪತ್ತೆದಾರನೊಬ್ಬ ಬಂದು, ಕೊಲೆ ನಡೆದಾಗ ಯಾರ್ಯಾರು ಎಲ್ಲಿದ್ದರು, ಕೊಲೆಯಾದವನ ಉಯಿಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾರ ಹೆಸರು ಬರೆದಿದೆ ಅಂತ ನೋಡಿ, ಫಿಂಗರ್ ಪ್ರಿಂಟುಗಳ ಬಗ್ಗೆ, ಡಿ.ಎನ್.ಎಯ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದರೂ ಕಚಪಿಚ ಹೇಳಿ, ಒಂದು dramatic revealನಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಗಾರನ ಹೆಸರನ್ನು ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ locked room mysteryಯಲ್ಲಿ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ! ಇದರಲ್ಲಿ, "ಅಸಾಧ್ಯ" ಎಂಬ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ, ಅಪರಾಧಿಗೆ ಭೌತಶಾಸ್ತ್ರದ ನಿಯಮಗಳು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವೇನೋ ಎನ್ನಿಸುವಂತೆ ಅಪರಾಧವು ನಡೆದಿರುತ್ತದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, ಮುಚ್ಚಿದ ಕೋಣೆಯೊಳಗೊಂದು ಹೆಣ ಇರುತ್ತದೆ, ಒಳಗಿಂದ ಚಿಲಕ ಹಾಕಿರುತ್ತದೆ, ಕಿಟಕಿಗಳೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗಾದರೆ ಕೊಲೆಗಾರ ಹೇಗೆ ಹೊರಗೆ ಹೋದ ಎನ್ನುವುದೇ ಇಲ್ಲಿನ ಒಗಟು. ಇತ್ಲಾಗಿ ಬಂದ ರಿಷಬ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಅಭಿನಯದ ಬೆಲ್ ಬಾಟಂ ಚಿತ್ರವೂ ಒಂದುಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಈ ಪ್ರಕಾರಕ್ಕೇ ಸೇರಿದ್ದು. ಸುನಿಲ್ ಕುಮಾರ್ ದೇಸಾಯಿಯವರ "ಮರ್ಮ" ಸಿನೆಮಾವೂ,Now You See Me ಎಂಬ ಹಾಲಿವುಡ್ ಚಿತ್ರವೂ "impossible crime"ನ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಒಳಗೊಂಡಿದ್ದವು. ಕೊಲೆಯನ್ನೋ ಕಳವನ್ನೋ ಯಾರು ಮಾಡಿದರು ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ, ಹೇಗೆ ಮಾಡಿದರು ಎನ್ನುವುದೇ ಇಂಥ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಕುಣಿಸುವ ಅಂಶ.

"There is a room with no doors, no windows, nothing and a man is hung from the ceiling and a puddle of water is on the floor. How did he die?" ಎಂಬುದೊಂದು ಒಗಟು ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿತ್ತು. ಇದು ಕೊಲೆಯೇ ಅಥವಾ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯೇ? ಕೊಲೆಯಾದರೆ ಕೊಂದವನು ಹೇಗೆ ಪರಾರಿಯಾದ, ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯಾದರೆ ಅದನ್ನು ಮಾಡಿಕೊಂಡದ್ದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದು ಇಲ್ಲಿ ನಮ್ಮನ್ನು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಅಂಶ. ಈ ಒಗಟೂ ಇದೇ ಪ್ರಕಾರಕ್ಕೆ ಸೇರಿದ್ದು.

ತಲೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಸಲ ಪರಾ ಪರಾ ಅಂತ ಕೆರೆದುಕೊಂಡರೂ ನಮಗೆ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಹೊಳೆಯಬಾರದು. ಹೀಗೆ ಕಥೆಗಾರ ತಂದು ಬಿಸಾಡಿದ ಒಗಟು ನಮ್ಮನ್ನು ಸತಾಯಿಸುತ್ತ ಇರುವಾಗ ಮಹಾಚಾಣಾಕ್ಷನಾದ ಪತ್ತೆದಾರ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಬೇಕು. ನೋಡನೋಡುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲದ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅವನೊಂದು ಒಂದು ಪರಿಹಾರವನ್ನು ಕಂಡುಹಿಡಿಯಬೇಕು. ನಮಗಾಗ, 'ಆಹಾ ಓಹೋ, ಉತ್ತರವು ಕಣ್ಣೆದುರಲ್ಲೇ ಓಡಾಡುತ್ತಿತ್ತು ಆದರೆ ಅದು ನಮ್ಮಂಥ ಬಡಪಾಯಿಗಳ ಕೈಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಕ್ಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಸುಳಿವುಗಳು ನಮ್ಮ ಮುಂದೆಯೂ ಇದ್ದವು, ಆದರೆ ನಮಗೆ ಕಾಣದೆ ಹೋದದ್ದು ಪತ್ತೇದಾರನಿಗೆ ಕಂಡಿತು" ಎನ್ನಿಸಬೇಕು. ಇದು ಇಂಥ ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳ ಹೂರಣ. ಮೇಲೆ ಕೊಟ್ಟಿರುವ ಒಗಟಿಗೂ ಉತ್ತರವೂ ಸಿಕ್ಕಿದ ಮೇಲೆ, "ಹೌದಲ್ಲ, ಇದು ನಮಗೂ ಹೊಳೆಯಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ" ಎನ್ನಿಸುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಈ ಪ್ರಕಾರದ ವಿಶೇಷ. ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪವಾಡಗಳನ್ನು ಬಯಲಿಗೆಳೆಯುವ ವಿಚಾರವಾದಿಯ ಹಾಗಿರುವ ಪತ್ತೆದಾರ ಇಂಥ ಕಥೆಗಳಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಈ ಪ್ರಕಾರದಲ್ಲಿ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯಂತೆ ಮೆರೆದವನು John Dickson Carr ಎಂಬ ಹಳೆಕಾಲದ ಲೇಖಕ. ಈ ಪ್ರಕಾರದ ಹತ್ತು ಹಲವು ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಮನಗಂಡು ಬೇಕು ಬೇಕಾದಂತೆ ಕಥೆ ಕಾದಂಬರಿಗಳನ್ನು ಬರೆದವನಾತ. ಅವನ ಕೃತಿಗಳನ್ನು ಆಸಕ್ತರು ಓದಿ ನೋಡಿ.

ಈ ಪ್ರಕಾರದ ಅದ್ಭುತರಮ್ಯವಾದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಸಾಧ್ಯತೆಗಳನ್ನು ಕಾಣಬೇಕಾದರೆ ನೀವು Jonathan Creek ಎಂಬ ಬ್ರಿಟಿಷ್ ಟಿವಿ ಸೀರೀಸ್ ಅನ್ನೂ ನೋಡಬಹುದು. ಅದರಲ್ಲಿ ಮ್ಯಾಜಿಕ್ ಷೋಗಳ ವಿನ್ಯಾಸ ಮಾಡುವವನೊಬ್ಬನೇ ಪತ್ತೆದಾರ. ಅಂಥವನಿಗೆ ಇಂದ್ರಜಾಲದ ಥರ ಕಂಡ ಅಪರಾಧಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಿರಬಹುದು ಎಂದು ಹೊಳೆಯುವುದು ಸಹಜವೇ ತಾನೇ? ಇದು ಕಷ್ಟದ ಒಗಟುಗಳಿಗೆ ಚತುರವಾದ ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಕೊಡುವ ಪತ್ತೆದಾರರ ಅಭಿಮಾನಿಯಾಗಿ ನಾನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಆಸ್ವಾದಿಸಿದ ಟಿವಿ ಸರಣಿಯಿದು.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಈ ಪ್ರಕಾರಕ್ಕೆ ಅಂಥ ಪ್ರಚಾರವೇನೂ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನವನ್ನು ಮಾಡಿದೆ ಅಷ್ಟೇ. ಓಕೆ. ಬಾಯ್.

ವೆಂಕಟಾಚಲ ಶಾಸ್ತ್ರಿ

 ಪಾದೆಕಲ್ಲು ವಿಷ್ಣುಭಟ್ಟರು ಒಂದು ಸಲ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, "ನನ್ನ ಪರಿಚಯ ಮಾಡುವವರೆಲ್ಲ ನನ್ನನ್ನು ಪಂಡಿತ ಪರಂಪರೆಯ ಕೊನೆಯ ಕೊಂಡಿ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಸಾಕಾಗಿದೆ, ಇನ್ನು ಬೇರೆ ಥರದ ಪರಿಚಯ ಮಾಡುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು" ಎಂದು ತಮಾಷೆ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಟಿ.ವಿ. ವೆಂಕಟಾಚಲ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳುವಾಗ ಆ ಕ್ಲೀಷೆಯನ್ನು ಬಳಸದೇ ಮುಂದೆ ಹೋಗುವುದು ಕಷ್ಟ.

ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು "ನೆನಪುಗಳ ನೆರಳಲ್ಲಿ" ಎಂಬುದೊಂದು ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರಗಳ ಸಂಗ್ರಹವನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಕನ್ನಡದ ಅಗ್ರ ಪಂಕ್ತಿಯ ವಿದ್ವಾಂಸರ ಪರಿಚಯಗಳು ಬರುತ್ತವೆ. ಮೊದಲ ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರವನ್ನು ಓದಿದಾಗ, "ಆಹಾ ಇವರು ಎಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಪಂಡಿತರಪ್ಪಾ" ಎಂದು ನಾವು ತಲೆದೂಗಬೇಕು, ಮುಂದಿನವರನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಅವರು ಅದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಕೈ ಮೇಲೆ ಅನ್ನಿಸಬೇಕು, ಆಮೇಲಿನವರನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಇವರ ತೂಕ ಮತ್ತೂ ಹೆಚ್ಚು ಎನ್ನಿಸಬೇಕು, ಅದಾದಮೇಲೆ ಬರುವವರನ್ನು ನೋಡಿದರೆ ಇವರ ಪಾಂಡಿತ್ಯದ ವಜನು ಮತ್ತೊಂದು ಕ್ವಿಂಟಾಲು ಅಧಿಕ ಎನ್ನಿಸಬೇಕು, ಹೀಗೆ ಒಬ್ಬರಾದ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರು ತೂಕದ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ, ಪಂಡಿತಾಗ್ರೇಸರ ಚಿತ್ರಣಗಳು ಆ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು ಅವರೆಲ್ಲರ ಜೊತೆ ಒಡನಾಡಿದವರು ಎಂದು ತಿಳಿದು ವಿಸ್ಮಯವೇ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಶ್ರೇಷ್ಠರಾದ, ಪಾಂಡಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾದರಿಯಾದ ತೀನಂಶ್ರೀ, ಡಿ ಎಲ್ ನರಸಿಂಹಾಚಾರ್ ಅವರಂಥ ಅನೇಕ ಗುರುಗಳ ಹತ್ತಿರ ಪಾಠ ಹೇಳಿಸಿಕೊಂಡು, ಅಂಥ ಅನೇಕ ಮಹನೀಯರೊಂದಿಗೆ ಒಡನಾಡಿ, ಆ ಪರಂಪರೆಯ ಸಮರ್ಥ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ಇರುವವರು ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳು. ಇಡೀ ಜೀವಮಾನವನ್ನು ಅಧ್ಯಯನ, ಸಂಶೋಧನೆ, ಗ್ರಂಥಸಂಪಾದನೆ, ವ್ಯಾಕರಣ, ಶಬ್ದ ಅರ್ಥಗಳ ಚಿಂತನೆ ಮುಂತಾದ ವಿದ್ವತ್ತೆಯ, ಶ್ರಮದಾಯಕವಾದ ಕೆಲಸಗಳಿಗೆ ಮುಡಿಪಾಗಿಟ್ಟ ವೆಂಕಟಾಚಲ ಶಾಸ್ತ್ರಿಗಳಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಹೇಳಲೇಬೇಕು. ಪಂಡಿತರ ಗದ್ಯ ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ಪೆಡಸಾಗಿರುವುದುಂಟು, ಇವರು ಪಾಂಡಿತ್ಯದ ಬಲವಿದ್ದರೂ ತಿಳಿಯಾದ, ಹದವಾದ, ಚಂದದ ಗದ್ಯವನ್ನು ಬರೆಯಬಲ್ಲರು.

ಶಾಸ್ತ್ರಿ ಎಂದರೆ ಶಾಸ್ತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕೋವಿದನಾದವನು. ಇವರು ಆ ಅರ್ಥದಲ್ಲಿ ಶಾಸ್ತ್ರಿಯೇ. ಅವರು ನಮ್ಮ ಜ್ಞಾನದ ಜೋಳಿಗೆಯನ್ನು ಹೀಗೆಯೇ ತುಂಬುತ್ತ ಇರಲಿ